Ερωτόκριτος
Ο νους μου τα βουνά κρατεί και μες στα δάση μπαίνει
κι όντε πετά στον ουρανό στα βάθη κατεβαίνει.
Μακάρι τούτα στην αρχή να τα 'θελα κατέχει
τα όσ' η αγάπη βάσανα κι ο πόθος πίκρες έχει.
Μα πιάστηκα σαν το πουλί μπλιο δε μπορώ να φύγω
κι ως κι εδεπά που σου μιλώ εκείνονα ξανοίγω.
Θωρείς κι ο πόθος είν' πολλής κι η παιδωμή 'ναι τόση
που μου σκοτείνιασε το νου και μπλιο δεν έχω γνώση.
Με τον καιρό τους πορπατού τα πράματα και πάσι
του έρωτα η δύναμη μόνο τα μεταλλάσσει.
Μα όλα για μένα σφάλασιν και πάσιν άνω κάτω
για 'με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραμάτων.